Nieuws

K. is een kleine twee jaar geleden in het gezin komen wonen. De jongen komt uit Syrië en arriveerde hier toen hij amper acht jaar oud was. Intussen spreekt hij vlot Nederlands en speelt spelletjes met zijn pleegbroer en -zus alsof het nooit anders is geweest.

Het huis van Sarah en Tom ademt gastvrijheid. Ze maken mensen graag warm voor pleegzorg en de problematiek van jongeren op de vlucht. Ze doen dat in hun dichte omgeving door te praten over hun warme contact met F., een jongeman die vluchtte uit Afghanistan en meer dan een jaar bij hen heeft gewoond. Ze zijn ervan overtuigd dat veel mensen zouden kunnen wat zij deden. Het mateloze respect voor pleeggezinnen maakt het soms iets onbereikbaars. Zelf zeggen ze daarover: “Ja, het was bijzonder met F. bij ons thuis, maar anderen zouden dit ook kunnen.”

In het voorjaar van 2024 organiseerde Pleegzorg Oost-Vlaanderen een bevraging onder pleegzorgers, ouders en jongeren over de samenwerking met de jeugdadvocaat.

Deze kwam er omdat pleegzorgers hun zeer uiteenlopende ervaringen bij de jaarlijkse zitting met ons deelden.

Zo’n jaarlijkse zitting is voor veel betrokkenen een spannende ervaring. Er wordt namelijk bekeken wat het meest aangewezen perspectief is voor het pleegkind of de pleegjongere. Dat het kind of de jongere daarin goed gehoord en vertegenwoordigd wordt, is essentieel. Daarom wilden we als pleegzorgdienst de noden, kansen en krachten ervan in kaart brengen om verbetervoorstellen te formuleren naar de organisatie en de balie.

Tijdens de Week van de Diversiteit zetten we het thema handicap in de kijker. In dat kader sprak ik met Natascha*, een pleeggast met autisme en ADHD. Natascha is al jaren een vertrouwd gezicht binnen Pleegzorg. Ze is actief in participatieraden, een warme stem voor mensen met een handicap en iemand die steeds weer haar verhaal wil inzetten om anderen te helpen begrijpen. Ze woont intussen zelfstandig met ondersteuning van pleegzorg. Door een scheenbeenbreuk ligt ze momenteel in het ziekenhuis, maar ze blijft hoopvol: "Zodra ik weer goed te been ben, smijt ik me opnieuw volledig."

Voor de Week van de Diversiteit sprak ik met Ellen en Kris*, pleegouders van Kaï* (22), een jongeman met Albanese roots. Op zijn vijftiende kwam hij als niet-begeleide minderjarige vluchteling naar België. Aanvankelijk verbleef hij in een opvangcentrum, maar tijdens de weekends kon hij terecht bij Ellen en Kris. Wat begon met af en toe een logeerpartij groeide uit tot een warme pleegzorgrelatie. Sinds 2019 maakt Kaï officieel deel uit van hun gezin.

Anja* en haar gezin waren twee jaar lang het pleeggezin van Alex*, een minderjarige vluchteling die te voet van Afghanistan naar België is gekomen. Een indrukwekkende tocht, met een zware rugzak vol herinneringen, trauma’s en hoop. Bij aankomst in België kon hij niet blijven in de voorziening. Toen Anja en haar man voorstelden om hem op te vangen op hun landbouwbedrijf, werden ze voor gek verklaard. Maar hun huis – en vooral hun hart – stonden open.

Voor de Week van de Diversiteit ging ik in gesprek met Aleksander* – pleegzorger van Maarten* (19), operator en een geëngageerd pleitbezorger van inclusie. Diversiteit is voor hem vanzelfsprekend, maar tegelijk iets waar volgens hem nog te weinig écht over gesproken wordt, zeker tussen (pleeg)ouders en (pleeg)kinderen. Aleksander, die openlijk gay is – net als zijn pleegzoon – deelt zijn verhaal over hoe je als pleegzorger een veilige, warme en inclusieve thuis kan bieden, met als fundament: verbinding, vertrouwen en jezelf mogen zijn.

In het kader van de Week Van De Diversiteit sprak ik met verschillende (pleeg)ouders over thema’s die onder diversiteit vallen. Eén van die gesprekken bracht me bij Mervé*, een alleenstaande moeder die leeft in kansarmoede. Door haar psychische kwetsbaarheid kan ze niet langer zelf voor haar kinderen zorgen. Vanuit liefde en verantwoordelijkheidsgevoel koos ze bewust voor vrijwillige pleegzorg.

Huyze Thylbert en Pleegzorg West-Vlaanderen slaan de handen in elkaar voor een kleinschalig en warm woonproject voor vier volwassenen met een matige tot ernstige verstandelijke handicap. Daarom zoeken we een inwonende pleegzorger die van het huis een thuis kan maken.

Elk kwartaal zetten we bij pleegzorg iemand in de bloemetjes die een pluim verdient voor zijn of haar engagement in pleegzorg. Dat kan gaan over een pleeggezin, ouders, een pleegzorgbegeleider,... Die persoon verrassen we dan met een bezoekje, een award en een artikel in Kleurrijk, ons pleegzorgtijdschrift.

Je thuis openzetten voor een kind, jongere of volwassene die nood heeft aan een warme plek is een prachtig engagement, maar ook ééntje waar op voorhand goed over moet worden nagedacht. De impact op je leven is groot, en ook je gezin en je kinderen moeten mee zijn met de keuze voor een nieuw gezinslid.

Hoe staan eigen kinderen ertegenover om binnenkort een pleegbroertje of -zusje te krijgen? Welke impact heeft pleegzorg op hen? Hoe worden zij betrokken bij de beslissing om aan pleegzorg te doen?

Enkele kinderen delen hun ervaring.

Elk kwartaal zetten we bij pleegzorg iemand in de bloemetjes die een pluim verdient voor zijn of haar engagement in pleegzorg. Dat kan gaan over een pleeggezin, ouders, een pleegzorgbegeleider,... Die persoon verrassen we dan met een bezoekje, een award en een artikel in Kleurrijk, ons pleegzorgtijdschrift.