Hoe de reeks 'tieners in pleegzorg' tot stand kwam...
Lichtjes nerveus komen de jongeren één voor één binnen. We hebben afgesproken omdat zij willen meewerken aan een contentreeks op sociale media over tieners in pleegzorg. Ze kennen elkaar van in de jongerengroep, maar deze setting is nieuw voor hen en dus ook wat spannend.
Omdat we hun privacy willen beschermen, zullen we hun echte namen niet gebruiken. Ze kiezen zelf een schuilnaam. Niet zo makkelijk, zo blijkt. De gekste namen passeren de revue, zoals ‘Smurfin’. Uiteindelijk kloppen we af op Abdul, Julie, Cordelana en Stella. Die laatste blijkt over een prachtig tekentalent te beschikken, dus zij zorgt ook voor een tekening voor elk.
Abdul
Abdul is 13 jaar. Hij woont al 12 jaar bij een pleeggezin. Hij heeft geen bewuste herinneringen aan de tijd voordien. Heel lang had hij ook geen contact met zijn ouders. Sinds april spreekt hij weer met zijn mama, via Snapchat. Binnenkort zal hij haar voor het eerst sinds lang weer ontmoeten. Hij kijkt er naar uit om haar vragen te kunnen stellen, maar voelt duidelijk ook veel spanning. Na de zomervakantie start hij in het middelbaar onderwijs. Hij kijkt er tegen op om wéér zijn verhaal te moeten doen.
Julie
Julie telt 16 levensjaren. Zeven jaar geleden kwam zij terecht bij een pleeggezin, een leerkracht van haar lagere school. Ze heeft nog twee broertjes die in een ander pleeggezin wonen. Ze werden bewust niet samen geplaatst, omdat Julie de neiging had heel erg voor haar broers te zorgen. In het pleeggezin mocht ze leren om weer kind te zijn. Het is niet altijd gemakkelijk geweest, maar ze is trots op haar doorzettingsvermogen en nu droomt ze er vooral van om haar diploma te halen.
Cordelana
Cordelana is 13 jaar en woont bij haar grootouders. Ze heeft zich lang alleen gevoeld. Sommige periodes had ze veel last van wat ze zelf “mevrouwtje stress” noemt. Soms werd het heel donker in haar hoofd. Sinds kort doet ze aan freerunnen, en daar ontmoette ze ook een fijne vriend, waar ze veel aan heeft. “Het leven is raar”, aldus Cordelana. Voor ze bij haar grootouders terecht kwam, verbleef ze in een leefgroep. Ze vond het moeilijk om daar haar plekje te vinden. “Je kreeg vaak alleen maar aandacht als je stom deed.” Ze leerde er om terug te bijten en zich niet te laten doen.
Stella
Stella is 19. Zij woonde 11 jaar bij een pleeggezin, maar ondertussen woont ze terug bij haar mama. In september start ze met een opleiding biomedische laboratoriumtechnieken. Hoewel ze niet meer bij haar pleegouders woont, heeft ze toch veel steun van hen ervaren bij het zetten van die grote stap. “De band met mijn pleegmama is heel sterk.” Ze is enorm dankbaar om de kansen die ze gekregen heeft in haar pleeggezin. Ze vindt het moeilijk om mensen te vertrouwen. “Ik ben bang dat ze een mes in mijn rug gaan steken als ik me kwetsbaar opstel.” Ook relaties aangaan en praten over gevoelens ervaart ze als lastig.
Het is duidelijk dat de jongeren, hoe verschillend ze ook zijn, zich herkennen in elkaars verhaal. Dat vinden ze ook zo fijn aan de jongerengroep. Hier kunnen pleegjongeren elkaar ontmoeten. “Het is een beetje als een familie”, vertelt Abdul. “Iedereen begrijpt elkaar en ik kan er helemaal mezelf zijn.”
Ze praten over hoe ze niet altijd eerlijk zijn over hun verhaal. Het is vermoeiend om steeds opnieuw te moeten uitleggen waarom je niet bij je ouders woont. Ze praten ook over pestgedrag. ‘Ik heb tenminste een echte mama’, werd er wel eens naar iemands hoofd geslingerd. Dat kwetst. Maar tegelijk weten ze heel goed: “mijn pleegouders hebben ten volle voor mij gekozen.” En dat gevoel, dat is onbeschrijfelijk.
Ook het verschil maken voor een tiener die niet thuis kan wonen?
Kom luisteren op een infoavond. Op maandag 11 augustus om 20u staat er een infosessie over 'pleegzorg voor tieners' gepland in Houthalen-Helchteren. Kan je er niet bij zijn of woon je in een andere regio? Dan kan je je ook inschrijven voor een reguliere infosessie. Pleeggezinnen voor tieners zijn heel nodig. In Limburg wachten momenteel 29 tieners op een plekje in een warm gezin.
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.