Kinderen horen de prijs niet te betalen.
Kinderen hebben recht op veiligheid, liefde, zorg en toekomst. Maar op vele plaatsen in de wereld is de realiteit vandaag heel anders. Elke dag zien we hoe miljoenen kinderen lijden onder oorlog en conflict. Als pleegzorgorganisatie kunnen en willen we daar niet blind voor blijven. Lees waarom dit ons zo diep raakt – en waarom we blijven kiezen voor menselijkheid en hoop. Want kinderen horen nooit de prijs te betalen voor een ideologie of macht.
Als de zorg voor kinderen en jongeren je missie is, is zwijgen geen optie. Stop het onrecht waarbij kinderen de prijs betalen.
Dagelijks bereiken ons beelden van volwassenen en kinderen die slachtoffer zijn van oorlog en conflict, lezen we in de media hoe kinderen lijden en sterven tijdens conflicten waarvoor zij niet gekozen hebben. We willen daar even bij stilstaan, en hoe dat ons raakt – als mensen, maar ook als pleegzorgorganisatie binnen de jeugdhulp in Vlaanderen.
Die beelden en berichten over het lijden van kinderen wereldwijd laten niemand onberoerd. Zeker ons niet, medewerkers van een organisaties die dagelijks werken met en voor kwetsbare kinderen, hun ouders en pleeggezinnen. We worden diep geraakt door het onrecht, de angst en het verdriet dat zoveel kinderen treft. Kinderen die opgroeien in oorlog, conflict, armoede of onderdrukking. Kinderen die alles verliezen wat hen veiligheid en houvast geeft; hun ouders, broers en zussen, het gekende en een veilige huis, het bed waarin ze sliepen, het park waarin zij speelden.
Palestina, Syrië, Oekraïne, Afghanistan, Soedan, Congo, … de lijst van landen waar kinderen opgroeien te midden van oorlog en conflict is lang. Volgens het Peace Research Institute Oslo (PRIO) en Save the Children groeien maar liefst 473 miljoen kinderen op met de gevolgen van oorlog en conflict. Dat is meer dan één op de zes kinderen wereldwijd!
Voor ons, mensen die elke dag werken rond de zorg en bescherming van kwetsbare kinderen, komt dit extra hard binnen. Het herinnert ons eraan hoe fundamenteel onze missie is, en hoe belangrijk de rol van zorgende volwassenen is in het leven van een kind. Het maakt ons boos, we zijn verontwaardigd.
Die verontwaardiging is gericht op de regimes en de machtsstructuren die dit lijden mogelijk maken. Zij is niet gericht op bevolkingsgroepen of gemeenschappen. Onze visie als wereldbeeld is duidelijk: wij geloven in menselijkheid, in solidariteit en in verbinding tussen mensen – ongeacht hun afkomst, religie of achtergrond. We blijven geloven in menselijkheid en hoop, ook in donkere tijden. Kinderen horen nooit de prijs te betalen voor ideologieën of machtsspelletjes! Kinderen hebben recht op veiligheid, liefde, zorg en toekomst.
Laat ons zorg blijven dragen. Voor de kinderen en gezinnen waarvoor wij ons dagelijks inzetten, maar ook voor elkaar.
En als vanuit die verontwaardiging en machteloosheid toch één intense wens luid mag klinken, laat het dan de volgende zijn: stop dit onrecht!
Andere interessante artikels
Eline Vermeulen, diversiteitsondersteuner bij pleegzorg
“Hallo, ik ben Eline Vermeulen, mijn voornaamwoorden zijnzij/haar.” Zo steekt Eline van wal als ik haar vraag zich even voor te stellen in het kader van een interview voor de week van de diversiteit. Eline is de ‘kersverse’ diversiteitsondersteuner bij pleegzorg voor de zuidelijke regio in West-Vlaanderen en duidelijk uit het juiste hout gesneden.
Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.