Kinderen horen de prijs niet te betalen.
Kinderen hebben recht op veiligheid, liefde, zorg en toekomst. Maar op vele plaatsen in de wereld is de realiteit vandaag heel anders. Elke dag zien we hoe miljoenen kinderen lijden onder oorlog en conflict. Als pleegzorgorganisatie kunnen en willen we daar niet blind voor blijven. Lees waarom dit ons zo diep raakt – en waarom we blijven kiezen voor menselijkheid en hoop. Want kinderen horen nooit de prijs te betalen voor een ideologie of macht.
Als de zorg voor kinderen en jongeren je missie is, is zwijgen geen optie. Stop het onrecht waarbij kinderen de prijs betalen.
Dagelijks bereiken ons beelden van volwassenen en kinderen die slachtoffer zijn van oorlog en conflict, lezen we in de media hoe kinderen lijden en sterven tijdens conflicten waarvoor zij niet gekozen hebben. We willen daar even bij stilstaan, en hoe dat ons raakt – als mensen, maar ook als pleegzorgorganisatie binnen de jeugdhulp in Vlaanderen.
Die beelden en berichten over het lijden van kinderen wereldwijd laten niemand onberoerd. Zeker ons niet, medewerkers van een organisaties die dagelijks werken met en voor kwetsbare kinderen, hun ouders en pleeggezinnen. We worden diep geraakt door het onrecht, de angst en het verdriet dat zoveel kinderen treft. Kinderen die opgroeien in oorlog, conflict, armoede of onderdrukking. Kinderen die alles verliezen wat hen veiligheid en houvast geeft; hun ouders, broers en zussen, het gekende en een veilige huis, het bed waarin ze sliepen, het park waarin zij speelden.
Palestina, Syrië, Oekraïne, Afghanistan, Soedan, Congo, … de lijst van landen waar kinderen opgroeien te midden van oorlog en conflict is lang. Volgens het Peace Research Institute Oslo (PRIO) en Save the Children groeien maar liefst 473 miljoen kinderen op met de gevolgen van oorlog en conflict. Dat is meer dan één op de zes kinderen wereldwijd!
Voor ons, mensen die elke dag werken rond de zorg en bescherming van kwetsbare kinderen, komt dit extra hard binnen. Het herinnert ons eraan hoe fundamenteel onze missie is, en hoe belangrijk de rol van zorgende volwassenen is in het leven van een kind. Het maakt ons boos, we zijn verontwaardigd.
Die verontwaardiging is gericht op de regimes en de machtsstructuren die dit lijden mogelijk maken. Zij is niet gericht op bevolkingsgroepen of gemeenschappen. Onze visie als wereldbeeld is duidelijk: wij geloven in menselijkheid, in solidariteit en in verbinding tussen mensen – ongeacht hun afkomst, religie of achtergrond. We blijven geloven in menselijkheid en hoop, ook in donkere tijden. Kinderen horen nooit de prijs te betalen voor ideologieën of machtsspelletjes! Kinderen hebben recht op veiligheid, liefde, zorg en toekomst.
Laat ons zorg blijven dragen. Voor de kinderen en gezinnen waarvoor wij ons dagelijks inzetten, maar ook voor elkaar.
En als vanuit die verontwaardiging en machteloosheid toch één intense wens luid mag klinken, laat het dan de volgende zijn: stop dit onrecht!
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.