Nieuws

Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.

In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.

Het verhaal van de 54-jarige Annemie Thys is er eentje om stil van te worden. Gelukkig vult Annemie de stiltes door honderduit te praten over de zorg die ze opneemt voor haar vier kleinkinderen. Het gaat om de dochtertjes van haar twee eigen dochters.

Dat elk pleegzorgverhaal weer anders is, bewijst het traject van Giselle en Dieter. Een koppel veertigers uit het rustige Waardamme. Zij zorgen sinds een zestal jaar voor Lili, die intussen, net als hun eigen dochter Celeste, dertien is geworden. Hun verhaal begon niet met een screening en enkele gesprekken, maar in heel andere omstandigheden.

De contentreeks 'tieners in pleegzorg' op de sociale media van Pleegzorg Limburg werd gemaakt in samenwerking met vier pleegjongeren. Stuk voor stuk geweldige jongeren, elk met hun eigen verhaal.

Het ouderschapsverlof voor pleegzorgers is er eindelijk en daar zijn we heel erg blij om! De nieuwe wet die dit mogelijk maakt, wordt op donderdag 26/06/2025 gestemd in het federale parlement. Vanaf 1 juli 2025 hebben pleegzorgers in langdurige pleegzorg recht op ouderschapsverlof voor hun pleegkind(eren), net zoals dat vandaag al van toepassing is voor de eigen kinderen.

Kinderen hebben recht op veiligheid, liefde, zorg en toekomst. Maar op vele plaatsen in de wereld is de realiteit vandaag heel anders. Elke dag zien we hoe miljoenen kinderen lijden onder oorlog en conflict. Als pleegzorgorganisatie kunnen en willen we daar niet blind voor blijven. Lees waarom dit ons zo diep raakt – en waarom we blijven kiezen voor menselijkheid en hoop. Want kinderen horen nooit de prijs te betalen voor een ideologie of macht.

K. is een kleine twee jaar geleden in het gezin komen wonen. De jongen komt uit Syrië en arriveerde hier toen hij amper acht jaar oud was. Intussen spreekt hij vlot Nederlands en speelt spelletjes met zijn pleegbroer en -zus alsof het nooit anders is geweest.

Het huis van Sarah en Tom ademt gastvrijheid. Ze maken mensen graag warm voor pleegzorg en de problematiek van jongeren op de vlucht. Ze doen dat in hun dichte omgeving door te praten over hun warme contact met F., een jongeman die vluchtte uit Afghanistan en meer dan een jaar bij hen heeft gewoond. Ze zijn ervan overtuigd dat veel mensen zouden kunnen wat zij deden. Het mateloze respect voor pleeggezinnen maakt het soms iets onbereikbaars. Zelf zeggen ze daarover: “Ja, het was bijzonder met F. bij ons thuis, maar anderen zouden dit ook kunnen.”

In het voorjaar van 2024 organiseerde Pleegzorg Oost-Vlaanderen een bevraging onder pleegzorgers, ouders en jongeren over de samenwerking met de jeugdadvocaat.

Deze kwam er omdat pleegzorgers hun zeer uiteenlopende ervaringen bij de jaarlijkse zitting met ons deelden.

Zo’n jaarlijkse zitting is voor veel betrokkenen een spannende ervaring. Er wordt namelijk bekeken wat het meest aangewezen perspectief is voor het pleegkind of de pleegjongere. Dat het kind of de jongere daarin goed gehoord en vertegenwoordigd wordt, is essentieel. Daarom wilden we als pleegzorgdienst de noden, kansen en krachten ervan in kaart brengen om verbetervoorstellen te formuleren naar de organisatie en de balie.

Tijdens de Week van de Diversiteit zetten we het thema handicap in de kijker. In dat kader sprak ik met Natascha*, een pleeggast met autisme en ADHD. Natascha is al jaren een vertrouwd gezicht binnen Pleegzorg. Ze is actief in participatieraden, een warme stem voor mensen met een handicap en iemand die steeds weer haar verhaal wil inzetten om anderen te helpen begrijpen. Ze woont intussen zelfstandig met ondersteuning van pleegzorg. Door een scheenbeenbreuk ligt ze momenteel in het ziekenhuis, maar ze blijft hoopvol: "Zodra ik weer goed te been ben, smijt ik me opnieuw volledig."

Voor de Week van de Diversiteit sprak ik met Ellen en Kris*, pleegouders van Kaï* (22), een jongeman met Albanese roots. Op zijn vijftiende kwam hij als niet-begeleide minderjarige vluchteling naar België. Aanvankelijk verbleef hij in een opvangcentrum, maar tijdens de weekends kon hij terecht bij Ellen en Kris. Wat begon met af en toe een logeerpartij groeide uit tot een warme pleegzorgrelatie. Sinds 2019 maakt Kaï officieel deel uit van hun gezin.