“Ik ben de pleegpapa, Sam blijft hun papa”
Sam (38) is papa van zes kinderen. Drie van hen wonen bij het pleeggezin van Gaetan (53) en zijn vrouw. Na een moeilijke periode vond Sam opnieuw z’n weg naar zijn kinderen. Intussen bouwen beide mannen samen aan een fijne band met de kinderen, elk vanuit hun eigen rol. In dit dubbelinterview vertellen Sam en Gaetan over de uitdagingen van pleegzorg, hun samenwerking en de kleine en grote momenten die hen verbinden.
Een bewogen periode
“Sandra en ik vangen als pleeggezin drie van Sams kinderen op. De tweeling, een jongen en een meisje, kwam vlak na hun geboorte bij ons wonen. Ze zitten nu in het zesde leerjaar. Hun broer is er enkele jaren later bijgekomen. Hij zit nu in het eerste leerjaar,” schetst pleegzorger Gaetan.
Die gezinssituatie kwam er na een bewogen periode voor Sam. “De start van pleegzorg was heel moeilijk voor mij,” getuigt hij. “Eerst zijn de oudste drie kinderen, waaronder de tweeling, in pleeggezinnen geplaatst. Ik was toen nog samen met hun mama maar die relatie verliep steeds moeilijker. In het begin heb ik alles geprobeerd om de kindjes terug naar huis te halen, maar dat was niet mogelijk. Na een tijd heb ik mij bij de situatie neergelegd omdat discussies hierover voor steeds grotere conflicten zorgden binnen onze relatie. Uiteindelijk was er een breuk met de mama nodig voor ik opnieuw toenadering tot mijn kinderen zocht.
Ondertussen zijn we vele jaren verder en heb ik grote stappen vooruitgezet. De kindjes mogen regelmatig bij mij op bezoek komen en sinds februari mogen ze ook af en toe blijven slapen. In vergelijking met alles wat er in het verleden gebeurd is, is de situatie nu redelijk goed en stabiel. En het kan alleen nog maar verbeteren.”
Ruimte voor een broer
“Het was geen bewuste keuze om nog een derde pleegkind op te vangen,” vertelt Gaetan. “Die beslissing is voortgekomen uit het verhaal van Sam en de mama van zijn kinderen. De tweeling woonde toen al enkele jaren bij ons. Maar de drie jongste kinderen woonden nog steeds thuis bij hun moeder. Op een bepaald ogenblik is er beslist dat ook zij niet meer thuis konden blijven wonen. Pleegzorg zocht naar een geschikte opvangplek en stelde ons de vraag of wij nog een jongere broer konden opvangen. We aarzelden geen moment. We hadden voldoende ruimte en de tweeling was toen al redelijk zelfstandig.
We vinden het belangrijk om broers en zussen bij elkaar te houden. Eerder merkten we al dat het contact tussen de tweeling en de andere kinderen onderhouden niet zo eenvoudig was. Vooral voor onze pleegdochter vonden we het een meerwaarde dat haar broer bij ons kwam wonen. Ze begreep de situatie namelijk niet zo goed. Haar ouders waren niet in beeld, maar er bleken daar wel nog andere broers en zussen te zijn. Wanneer ze dat vertelde aan klasgenootjes, geloofden die haar verhaal niet altijd. Ze begon zich af te vragen of ons verhaal over die familieleden wel klopte. Daarom was het zo waardevol dat haar broer bij ons kwam wonen. Zo had ze iemand extra uit haar familie dicht bij haar, met wie ze samen kon opgroeien.”
Zelf de alarmbel geluid
“Toen ik uiteindelijk bij hun mama wegging om mijn leven op de rails te krijgen, bleven mijn drie jongste kinderen bij haar wonen. Maar ik merkte dat hun leefsituatie niet oké was,” vult Sam verder aan. “Ik heb toen zelf de alarmbel geluid, goed wetende dat ik zelf niet voor hen zou mogen zorgen. Twee pleeggezinnen, waaronder Sandra en Gaetan, en mijn moeder vingen elk een kind op. Zo kregen ze elk hun eigen plekje. Mijn kijk op pleegzorg is in die periode dan ook echt veranderd. Ik wist dat het de juiste oplossing voor hen was.”
Een vlotte samenwerking
Pleegzorg betekent ook dat je de zorg en opvoeding deelt met de ouders. Hoe die samenwerking kan groeien, vertelt Gaetan vanuit zijn eigen ervaring. “Toen de tweeling net bij ons woonde, was Sam nergens te bespeuren. Na enkele jaren is daar verandering in gekomen en dat voelt goed. Hij heeft een heel mooie evolutie doorgemaakt. Eerst was hij er eens wel, dan weer niet. Dat was heel verwarrend voor de kinderen. Toen ben ik een heel serieus gesprek met hem aangegaan. 'Sam,' zei ik, 'ofwel ben je in beeld, ofwel ben je dat niet.' Dat vond ik erg belangrijk voor de kinderen. Sam heeft dat goed begrepen en besliste dat hij er voor hen wou zijn. Hij voelt ook dat hij zo steeds meer kansen krijgt om zijn kinderen te zien. En dat vind ik fantastisch. Wij voeden dan wel de kinderen op, maar ik ben de pleegpapa en Sam blijft hun papa.
Nu verloopt onze samenwerking vlot. We houden Sam op de hoogte van het leven van de kinderen via onder meer een gedeeld fotoalbum. Ik ben de fotograaf van dienst. Daarnaast bellen we regelmatig. Dat gebeurt heel spontaan, zonder dat daar vaste momenten voor afgesproken zijn.”
Sam gaat verder: "Vorig jaar kwamen we samen naar de Pleegzorgdag in Bellewaerde. Dat was een toffe dag voor ons allemaal. We hebben ook samen het lentefeest van de jongste gevierd. Ik dacht dat er veel volk op het feestje zou zijn, maar Sandra en Gaetan kozen voor een klein gezelschap. Dat heeft me positief verrast. Het voelde als een dag met ‘ons gezin’. Mijn moeder kwam mee, samen met mijn dochter die bij haar woont. Je voelt dat het voor de jongsten heel belangrijk is om contact te houden. Zij hebben nog samengewoond en die band blijft. Ze hebben samen veel meegemaakt."
De moeilijkste en mooiste momenten
Ondanks de fijne samenwerking zijn er ook momenten waarop pleegzorg zwaar weegt. Voor Sam zijn vooral de gesprekken op de rechtbank moeilijk. “Daar komt altijd van alles naar boven. Ik heb het gevoel dat zaken die in het verleden fout gelopen zijn vaak opnieuw opgerakeld worden. Er is natuurlijk een reden waarom mijn kinderen geplaatst zijn. Maar het is niet gemakkelijk om daar steeds opnieuw mee geconfronteerd te worden. Gelukkig kijkt mijn huidige pleegzorgbegeleidster samen met mij vooruit. Ze ziet dat ik mijn best doe en bevestigt ook dat ik flinke stappen vooruit heb gezet. Dat geeft hoop.
Daarnaast zijn ook de gesprekken met mijn kinderen niet eenvoudig. De pleegzorgbegeleidster werkt met hen aan hun levensverhaal. Daarin horen ze hoe en waarom ze in een pleeggezin terechtgekomen zijn. Ze vragen zich af waarom ze niet, net zoals hun klasgenootjes, bij mama en papa wonen. Mijn kinderen nemen geen blad voor de mond en hun vragen komen dus soms hard aan. Ze confronteren mij met de realiteit van vroeger en nu. Met het levensverhaal hopen we hen antwoorden te geven waardoor zij zelf meer rust vinden en minder zorgen aan hun hoofdje hebben. Hoewel ik het dus niet zo graag over het verleden heb, wil ik dat wel doen voor mijn kinderen. Ook daar moest ik in groeien.”
Gaetan vervolgt met de mooiste momenten: “Voor mij is dat ongetwijfeld wanneer je de kinderen ziet groeien. Het is ongelofelijk fijn om te zien dat ze gelukkig zijn en kansen krijgen in het leven. Elke lach op hun gezicht maakt me blij. Daarin verschillen pleegzorgers niet van ouders. Ook de moeilijke momenten zijn vergelijkbaar met wat je met je eigen kinderen zou meemaken. Onze pleegdochter is bijvoorbeeld niet zo blij met ouderlijk toezicht op haar gsm. Ja, dat is dan maar zo.
Bovendien is het soms heel druk, maar ik hou wel van wat leven in de brouwerij. Ik moet wel toegeven dat mijn vrouw alle administratie rond pleegzorg op zich neemt en de praktische kant regisseert. Ze geeft aan welk kind ik naar welke hobby of naar Sam moet brengen. Ik voer enthousiast uit en probeer niets te vergeten. We hebben geen dode momenten meer, maar dat hoort erbij.”
Ruimte voor spontaner contact
“Mijn hoop voor de toekomst is dat de kinderen nog wat vaker bij mij mogen langskomen,” sluit Sam af. “We zijn de bezoeken nog aan het opbouwen en op dit moment worden die allemaal op voorhand vastgelegd. Ik zou willen dat de bezoeken in de toekomst wat losser en spontaner verlopen. Zo zou ik het fijn vinden als Gaetan en Sandra mij op een vrijdagavond gewoon mogen bellen met de boodschap: ‘We zouden er graag eens een weekend op uit trekken want we kunnen wel wat rust gebruiken. Mogen we de kids bij jou afzetten?’
Dat zou voor mij veel betekenen, zeker omdat Gaetan en Sandra er altijd voor mijn kinderen zijn. Ik ben wel hun papa, maar in mijn ogen zijn Gaetan en Sandra hun ouders en ik kan mij geen betere ouders voor mijn kinderen wensen."
Andere interessante artikels
Pleegzorg voor volwassenen: het verhaal van Marc en Mats
Pleegzorg is er ook voor volwassenen met een beperking of psychische kwetsbaarheid. Ontdek hoe Marc dankzij netwerkpleegzorg ondersteuning krijgt.
Gedeeld ouderschap bij Jelenia en Daisy
Daisy en Jeliena hadden nog nooit echt stilgestaan bij hun warme, begripvolle band als pleegmama en mama. Tot een pleegzorgbegeleider hen daar specifiek op wees. Hoe komt het dat het zo goed botert tussen het duo? We graven samen wat dieper.
Werelddag van Verzet tegen Armoede
Op 17 oktober 2026, staan we stil bij de Werelddag van Verzet tegen Armoede. Het thema dit jaar is: “Een leven in armoede zit vol drempels”, met een sterke focus op (basis)grondrechten in gevaar.