Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veerle* is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.
Een thuis waar altijd plaats is
Vandaag wonen er nog twee biologische kinderen thuis bij Veerle. Daarnaast maken ook Zack en Mike* deel uit van het gezin. Zij kwamen als kinderen in het gezin terecht via pleegzorg en groeiden er op. Door de jaren heen ving het gezin een vijftiental pleegkinderen op, vaak in moeilijke crisissituaties. Voor Veerle is het belangrijkste dat kinderen zich welkom voelen. “Wij proberen vooral een warme thuis te bieden,” vertelt ze. “Een plek waar kinderen zichzelf mogen zijn en waar ze tot rust kunnen komen.”
Het pleegzorgverhaal van Veerle begon eigenlijk heel spontaan. Jaren geleden ontving het gezin kinderen uit de Parijse buitenwijken die tijdens de zomervakantie bij hen verbleven. Later kreeg één van haar kinderen op school een folder over pleegzorg mee naar huis. Dat wekte haar nieuwsgierigheid. “Ik ben toen naar een infosessie gegaan en dat heeft mij diep geraakt,” vertelt ze.
Niet lang daarna kwam Zack bij hen wonen. Hij verbleef op dat moment in de leefgroep van een CKG omdat er geen andere plek voor hem was. “Toen hij hier voor het eerst binnenkwam, zag ik geen ‘plaatsing’,” herinnert Veerle zich. “Ik zag gewoon een kind dat nood had aan warmte.”
De diagnose bracht vooral duidelijkheid
Zack is ondertussen drieëntwintig jaar. Een drietal jaar geleden kreeg hij de diagnose autisme (ASS). Voor het gezin veranderde dat weinig aan hun dagelijkse leven. “We voelden al langer dat er iets anders speelde dan enkel de hechtingsproblemen die vaak bij pleegkinderen voorkomen,” duidt Veerle. “De diagnose gaf vooral duidelijkheid. Het hielp ons beter te begrijpen wat Zack nodig heeft.”
Omdat haar eigen zoon ook autisme heeft, had Veerle al ervaring met de manier waarop ze met bepaalde situaties kon omgaan. “Ik wist vrij snel wanneer ik hem ruimte moest geven en wanneer ik hem beter even met rust liet.”
Pleegzorg voor volwassenen
Pleegzorgbegeleider Charlotte gaat regelmatig langs bij het gezin van Veerle om hen te ondersteunen en een luisterend oor te bieden. Jongeren met een beperking die al langere tijd in een pleeggezin wonen, zoals Zach, kunnen ook na hun 21ste in dat gezin blijven wonen. Zo krijgen ze de kans om zich verder te ontwikkelen en misschien ooit zelfstandig te gaan wonen. Pleegzorg blijft hen ook op volwassen leeftijd ondersteunen. De persoonlijke begeleiding kan bestaan uit hulp bij vragen rond samenwonen, ondersteuning bij het vinden van een weg in het complexe systeem van sociale regelgeving en advies bij de zorg die het pleeggezin op zich neemt.
Charlotte noemt Veerle een bijzondere pleegouder vanwege haar geduld en constante aanwezigheid. “Ik stel geen hoge verwachtingen,” legt Veerle uit. “Ik probeer er gewoon te zijn, zoals ik er ook voor mijn eigen kinderen ben.” Ze beseft dat ze niet altijd kan begrijpen wat er in Zacks hoofd omgaat, maar blijft toch proberen. “Het belangrijkste is dat hij zich veilig voelt. Dat hij weet dat hij altijd kan terugkomen, ook wanneer het moeilijk gaat.”
Intens, maar waardevol
De zorg voor Zack kan soms intens zijn. Veerle moet voortdurend zoeken naar de juiste manier om te reageren. “Hij kan stevig uit de hoek komen en raakt snel gekwetst als hij het gevoel heeft dat zijn rechten niet worden gerespecteerd,” licht ze toe.
“Zijn gevoelens delen vindt hij moeilijk, en hij voelt zich niet altijd comfortabel als hij ‘bemoederd’ wordt.” Zack heeft een sterke behoefte aan zelfstandigheid maar voor een aantal zaken rekent hij nog steeds hard op mij. Dat vraagt soms wat evenwicht.”
Tussen de uitdagingen door zijn er ook veel mooie momenten. Vooral reizen met Zack vindt Veerle bijzonder. “Hij is heel avontuurlijk en enthousiast,” vertelt ze. “Hij staat open voor nieuwe ervaringen en klaagt nooit.” Maar ook de kleine, alledaagse momenten thuis zijn voor haar waardevol. “Dat zijn de momenten waarop ik hem echt zie zoals hij is.”
Wat Veerle het meest bewondert in Zack, is zijn talent om structuur in zijn leven te brengen. Hij houdt van duidelijkheid en voorspelbaarheid en kan goed plannen. Daarnaast is hij een echte doorzetter. “Als hij ergens goed in is, gaat hij er helemaal voor en geeft hij niet op,” vertelt ze trots.
En er is nog iets waar hij bijzonder goed in is: Zack is een uitstekende voetballer. “Dan zie je hem echt stralen, vol energie en plezier.”
En vooral: laat je niet afschrikken door een label
Voor Veerle is er één boodschap die ze graag wil meegeven aan mensen die twijfelen om iemand met een diagnose een plek te geven. “Laat je niet afschrikken door een label,” zegt ze. “Mensen met een diagnose zoals ASS kunnen net zoveel liefde, plezier en nabijheid bieden als wie dan ook.”
Als pleegouder krijg je volgens haar enorm veel terug: mooie gesprekken, humor, trotse momentjes en het besef dat je echt iets betekent voor een kind. "Het kan soms intens en zwaar zijn. Maar het is ook iets heel waardevols en een hele verrijking voor ons hele gezin.”
*Zack, Mike en Veerle zijn schuilnamen omwille van privacyredenen.
Los van vakjes
Dit interview werd afgenomen in kader van 'Los van vakjes'. Onder deze noemer zoeken we kandidaat-pleeggezinnen die iets willen betekenen voor pleegkinderen en -jongeren met een neurodivergent brein. Is dit iets voor jou en zoek je meer info?
Andere interessante artikels
Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Annemie Thys, een verhaal om stil van te worden
Het verhaal van de 54-jarige Annemie Thys is er eentje om stil van te worden. Gelukkig vult Annemie de stiltes door honderduit te praten over de zorg die ze opneemt voor haar vier kleinkinderen. Het gaat om de dochtertjes van haar twee eigen dochters.
Dieter en Giselle vinden steun bij pleegzorg
Dat elk pleegzorgverhaal weer anders is, bewijst het traject van Giselle en Dieter. Een koppel veertigers uit het rustige Waardamme. Zij zorgen sinds een zestal jaar voor Lili, die intussen, net als hun eigen dochter Celeste, dertien is geworden. Hun verhaal begon niet met een screening en enkele gesprekken, maar in heel andere omstandigheden.