Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down en verloor enkele jaren geleden ook het zicht in één van haar ogen. Door haar downsyndroom kan de scheur in het hoornvlies niet hersteld worden. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Alles samen met mama
“Vroeger deed Trees alles samen met haar mama. Maar dertien jaar geleden is ze overleden, nadat ze erg ziek is geweest. Op het einde hielp Trees nog voor mama zorgen, maar na haar dood liep ze wat verloren. Met de hulp van Start West-Vlaanderen kreeg haar leven opnieuw wat vorm: vier dagen per week gaat ze nu naar De Braambeier voor dagbesteding. Op woensdag gaat ze meestal naar papa, op vrijdag gaat ze op pad met tante Rita en in het weekend nemen wij, haar zussen, haar vaak mee op sleeptouw”, vertelt zus Roos.
Ieders schatje
Trees wordt door iedereen graag gezien. Ze is vrolijk, houdt van eten en drinken en maakt graag een mopje. “Plat water is voor de vissen!”, grapt ze over mijn drankje, terwijl ze zelf van haar cola zero nipt. Het is duidelijk dat Trees goed in haar vel zit. “Mon Chéri” staat er op haar nieuwe trui te lezen. Dat ze ieders schatje is, blijkt uit de verhalen die de zussen vertellen.
Behalve van eten en drinken houdt Trees ook van spelen met het kleinzoontje van Roos. Ze geniet ervan om samen naar de kapper en pedicure te gaan met haar oudste zus Elsie en van winkelen. “Alleen het passen, daar ziet ze soms wat tegenop”, vertrouwt Roos me toe.
Een begeleidster die spanningen kan ontmijnen
“Toen papa na de dood van mama de zorg voor Trees alleen moest dragen, werd dat op een bepaald moment te veel. Hij had zelf nood aan extra hulp en kampte ook met gezondheidsproblemen. Hij is intussen negentig jaar! Toch vond hij het moeilijk haar los te laten. Het was toen erg goed dat onze pleegzorgbegeleidster hierin kon bemiddelen. We zijn een familie die niet houdt van ruzie en Julie kon die spanningen goed ontmijnen. Trees vertelt haar begeleidster over haar dagbesteding, maar ook over hoe ze het leven bij mijn zus ervaart en wat ze zelf kan doen in het samenwonen.”
“Ik kan zelf mijn bed opmaken, ik help de was vouwen, ik help taart bakken”, vult Trees aan.
Een hechte familie
Roos gaat verder: “Met ons bespreekt Julie ook wat goed en minder goed loopt en hoe we dat kunnen aanpakken. Want eerlijk: hoe graag we Trees ook zien, het is toch een hele opgave om de zorg op te nemen. Gelukkig hangt onze familie goed samen. Drie jaar geleden kocht Trees een elektrische duofiets, zodat ze kan blijven meegaan op fietstochtjes. Dan trekken we er soms met z’n allen op uit: de drie zussen samen, vergezeld door mijn echtgenoot en die van Elsie.
In de paasvakantie gaan we zelfs op reis naar een bio-boerderij in Duitsland, waar onze ouders 25 jaar geleden ook al met ons naartoe gingen. Dan gaat ook mijn dochter met haar gezin mee. Papa kan dat op zijn leeftijd helaas niet meer, maar het voelt toch nog als een echte familiereis.”
Voor iedereen haalbaar
“De begeleiding van pleegzorg ondersteunt onze familie in de zorg voor elkaar. Als een van ons medische klachten heeft, kan de ander het overnemen, want zorgen is niet te onderschatten. We hopen vooral dat we op deze manier nog lang voor Trees en voor elkaar kunnen blijven zorgen. Elsie en Trees zijn echt twee handen op één buik, een beetje als een moeder en een dochter. Ik ben blij dat ik kan bijspringen als het nodig is, want zo blijft het voor iedereen haalbaar”, sluit Roos dankbaar af.
Andere interessante artikels
Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.
Annemie Thys, een verhaal om stil van te worden
Het verhaal van de 54-jarige Annemie Thys is er eentje om stil van te worden. Gelukkig vult Annemie de stiltes door honderduit te praten over de zorg die ze opneemt voor haar vier kleinkinderen. Het gaat om de dochtertjes van haar twee eigen dochters.
Dieter en Giselle vinden steun bij pleegzorg
Dat elk pleegzorgverhaal weer anders is, bewijst het traject van Giselle en Dieter. Een koppel veertigers uit het rustige Waardamme. Zij zorgen sinds een zestal jaar voor Lili, die intussen, net als hun eigen dochter Celeste, dertien is geworden. Hun verhaal begon niet met een screening en enkele gesprekken, maar in heel andere omstandigheden.