Gedeeld ouderschap bij Jelenia en Daisy
Daisy en Jeliena hadden nog nooit echt stilgestaan bij hun warme, begripvolle band als pleegmama en mama. Tot een pleegzorgbegeleider, niet die van hen, maar een mama van een klasgenootje van het meisje, hen daar specifiek op wees. Hoe komt het dat het zo goed botert tussen het duo? We graven samen wat dieper.
Twee mama's
Jeliena's dochter kwam bij Daisy terecht toen ze amper 3,5 maand oud was. Vandaag is ze acht jaar en heeft ze nooit anders gekend dan mama Jeliena én mama Daisy. "Tweewekelijks ben ik op maandagnamiddag en -avond bij Daisy", vertelt Jeliena. "Dan zit mijn dochter tussen haar twee mama's aan tafel. En ook al is dat voor haar vanzelfsprekend, toch zegt ze vaak: 'Ik heb gewoon geluk, ik heb twee mama's' (lacht)."
Goed uit de startblokken
Was die goede klik er al van bij het begin? "Ik moet toegeven dat ik eerst wel moeite had met de situatie", vertelt Jeliena eerlijk. "Ik heb mijn dochter vrijwillig aangemeld voor pleegzorg, maar het was een moeilijke stap. Tijdens de eerste ontmoeting met Daisy was er gelukkig meteen een fijne klik. Toen besefte ik dat mijn dochter op een veilige plek terecht zou komen."
Ook Daisy herinnert zich die eerste momenten nog goed. "Op dinsdag werden we opgebeld, woensdag was onze pleegdochter er al. Ik heb ook een zoon. Hij was op dat moment 8 jaar. Na een goed gesprek was hij meteen mee in het verhaal. En nog straffer: sinds onze pleegdochter hier is aangekomen, hebben die twee elkaar nooit meer losgelaten. Zelfs vandaag nog, ondanks het leeftijdsverschil van acht jaar. Ze gaat mee naar de basketbalwedstrijden van mijn zoon en kan niet wachten om na het laatste fluitsignaal het veld op te lopen en hem te knuffelen (lacht). Ze heeft er zelf ook de basketkriebels aan overgehouden en speelt nu al twee jaar basket."
Flexibele bezoekregeling
Bij de start van de plaatsing kwam Jeliena telkens een uurtje op bezoek bij haar dochter en Daisy."Dan deed ik de volledige zorg: wassen, verversen, eten geven ..." "Dat uurtje was ook echt voor háár", vult pleegmama Daisy aan. "Ik gunde haar dat zo, zeker na die moeilijke beslissing om haar dochter op zo'n jonge leeftijd aan te melden voor pleegzorg." De bezoekregeling evolueerde doorheen de jaren. "Vroeger kwam ik op zaterdag en gingen we vaak samen naar de wedstrijden van Daisy's zoon kijken. Vandaag kom ik om de week op maandag rond 15 uur. Ik wacht tot mijn dochter uit school komt, we maken samen huiswerk en spelen tot we allemaal aan tafel gaan. Ook de mama van Daisy en haar vriend eten dan mee." Daisy knikt. "Weet je, bij ons komt dat allemaal niet zo nauw. In de vakanties blijft Jeliena soms wat langer. Of we schuiven eens een dag op. Veranderingen worden gewoon besproken."
Eerlijkheid troef
Daisy en Jeliena zijn van in het begin duidelijk geweest tegenover hun (pleeg)dochter. "We hebben altijd verteld dat ze bij mama Jeliena in de buik heeft gezeten en dat ik de mama ben die voor haar zorgt", vertelt Daisy. "Ze is daarmee opgegroeid, en dat maakt het makkelijker. Tot op vandaag heeft ze daar geen extra vragen over, maar misschien komt dat nog." Die eerlijkheid was er ook tijdens moeilijke momenten, zoals toen Jeliena drie jaar geleden in de psychiatrie belandde. "Ik heb het met mijn pleegdochter niet over de details van Jeliena's opname gehad, maar ik heb wel verteld dat mama ziek was en een tijdje niet kon komen. Ik ben altijd even warm over haar blijven praten. Slecht praten over elkaar helpt niemand vooruit. Ik denk dat daarin net de sterkte van onze band zit: ik heb me altijd in Jeliena's schoenen verplaatst. Hoe voelt zij zich? Hoe zou ik me voelen in haar situatie? En daar handel ik naar."
Gezamenlijke beslissingen
Op de vraag waarom het zo goed werkt tussen Daisy en Jeliena zijn ze duidelijk: "We willen gewoon het allerbeste voor ons meisje." Daarom nemen ze ook veel beslissingen samen, al gebeurt dat niet altijd bewust. Daisy: "Ik denk daar zelfs niet meer echt bij na. Bij grotere zaken licht ik Jeliena automatisch in. Toen onze (pleeg)dochter een tijdje geleden zwaar ziek in het ziekenhuis belandde, heb ik Jeliena onmiddellijk gebeld. Het gaat tenslotte over haar kind en haar rol als ouder." "Ik word inderdaad bij veel beslissingen betrokken", gaat Jeliena verder. "Voor mij was het heel belangrijk dat ik toen in het ziekenhuis was en er voor mijn dochter kon zijn. Maar het gaat ook over kleinere dingen, zoals haar eerste communie. Dat was echt teamwerk. We zouden samen een dagje gaan shoppen om het perfecte kleedje te vinden. Plots kreeg ik enkele dagen voordien een videogesprek van Daisy. Ze had een leuk kleedje zien hangen en was bang dat het weg zou zijn tegen dat we gingen shoppen. Dus zei ik dat ze niet moest twijfelen. Ik hield me bezig met de kleine attenties en de decoratie. Ook op de dag zelf zorgden we er samen voor dat alles tiptop in orde was." Het initiatief komt duidelijk van beide kanten. "Elk jaar knutsel ik samen met mijn dochter iets om in haar eigen kerstboompje te hangen. Dat doen we al sinds de start van de plaatsing", vertelt Jeliena. "Ik vind het dan ook heel fijn om te zien dat Daisy dat boompje elk jaar een plaats geeft in de speelhoek van mijn dochter." "We hebben zelfs al eens samen Kerstmis gevierd", vertelt Daisy terwijl ze een betekenisvolle blik uitwisselt met Jeliena. "Dat moet kunnen, toch?"
Babbelen over alles
Volgens Jeliena zit hun goede band vooral in de open communicatie.
"Als het wringt, babbel er dan over. Hoe moeilijk ook. Ik kan best toegeven dat ik het zwaar vind dat ik mijn kind vandaag niet hetzelfde kan bieden als Daisy. Maar dankzij pleegzorg kan ik op de momenten dat ik mijn kinderen zie, de mama zijn die ik altijd wil zijn." De eerlijkheid van Jeliena bleek ook enkele jaren geleden. "Er was sprake van een terugkeer naar huis", vertelt Daisy. "Maar toen het zover was, heb ik een lang telefoongesprek met Jeliena gehad. Ze vertelde me dat ze wilde dat haar kind gelukkig was en dat zij niet kon bieden wat ik kon bieden. Uiteindelijk is haar dochter toch niet naar huis teruggekeerd. Dat was een hartverscheurende keuze, maar wel eentje in het belang van onze (pleeg)dochter. Daar doen we het voor."
Andere interessante artikels
Werelddag van Verzet tegen Armoede
Op 17 oktober 2026, staan we stil bij de Werelddag van Verzet tegen Armoede. Het thema dit jaar is: “Een leven in armoede zit vol drempels”, met een sterke focus op (basis)grondrechten in gevaar.
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.