Voor altijd mijn kind
“Wanneer je kind geplaatst wordt, voelt het alsof je meest kostbare bezit wordt weggerukt. Je kind wordt afgenomen.” Aan het woord is Jan, een ouder waarvan het kind door een rechter in pleegzorg werd geplaatst. Hoe dat voelt, vertellen hij en veertien andere ouders in het boek ‘Voor altijd mijn kind’ van Nancy Leysen.
Hoe voelen ouders zich wanneer hun kind iemand anders mama of papa noemt? Hoe is het om de verjaardag van je kind niet te kunnen meevieren? En hoe leg je aan je kind uit waarom het niet bij jou kan wonen? Pleegzorg is een gevoelig thema waarbij het verhaal van de ouders weinig aan bod komt. Nancy Leysen sprak met vijftien ouders waarvan de kinderen in een ander gezin leven. Ze schreef hun verhalen over verdriet en teleurstelling, maar ook over liefde en blijdschap. Zo geeft ze een stem aan een groep mensen die niet vaak het woord krijgen.
Geïnteresseerd?
Het boek is een echte aanrader voor wie met pleegzorg te maken heeft of erin geïnteresseerd is. Je kan het bestellen via uitgeverij Pelckmans Pro.
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.