Vandaag aan de beurt in #wieispleegzorg: Tiny, pleegzorgwerker. In deze rubriek stellen we onze medewerkers aan jullie voor. Zo maken jullie kennis met de verscheidenheid, de warmte en het engagement dat onze organisatie kenmerkt. Want samen zijn wij pleegzorg. Lees zeker verder als je wil weten wat Tiny zoal doet!
7 jaar werkt Tiny nu als begeleider bij Pleegzorg Limburg, nadat ze voorheen altijd in de Nederlandse pleegzorgcontext had gewerkt. “Dat was behoorlijk aanpassen, want er zijn toch wel wat verschillen.” In Nederland sprak ze bijvoorbeeld nooit met een jeugdrechter, hier moest dat wel. In Nederland wordt ook meer ingezet op permanente evaluatie van pleegzorgers. “Dat mis ik hier soms wel”, aldus Tiny. “Het kan heel helpend zijn om jaarlijks even stil te staan bij wat goed en minder goed loopt.”
Het leukste aan de job vindt Tiny de variatie. Naast begeleidingswerk staat ze namelijk samen met een collega ook in voor de vormingen GRIP (‘GRootouders In Pleegzorg’) en traumasensitief opvoeden. “Toen ik gevraagd werd om dit te doen, heb ik impulsief ja gezegd. Ik besefte nog niet goed dat dit betekende dat ik voor groepen zou moeten spreken”, lacht ze. “Maar ik doe het enorm graag. En ondertussen is het voor een groep staan, al lang niet meer zo beangstigend.”
Binnen GRIP gaat Tiny samen met grootouder-pleegzorgers op zoek naar hoe ze die moeilijke rol kunnen invullen. Ze helpt hen zoeken naar de balans tussen verwennen en opvoeden. Bij traumasensitief opvoeden leert ze pleegouders meer over wat trauma is en hoe men achter gedrag van kinderen kan kijken. “Maar de giga meerwaarde van deze vormingen ligt vooral in het groepsgebeuren”, vertelt ze. “De her- en erkenning die men daar krijgt, is van onschatbare waarde.”
Het digitaal werken omwille van de huidige pandemie, valt Tiny wel moeilijk. “Ik mis verbinding. Ik wil kort bij de mensen kunnen staan.” Ons nieuwe gebouw vindt ze dan weer prachtig. “Hier ben ik heel graag”. Laten we dan maar hopen – voor Tiny, maar ook wel voor ons allemaal – dat het ‘normale’ leven weer gauw hervat kan worden. Zodat Tiny vaker in dat mooie gebouw kan komen werken en meer kan inzetten op verbinding. Want willen we dat tenslotte niet allemaal?
Andere interessante artikels
Eline Vermeulen, diversiteitsondersteuner bij pleegzorg
“Hallo, ik ben Eline Vermeulen, mijn voornaamwoorden zijnzij/haar.” Zo steekt Eline van wal als ik haar vraag zich even voor te stellen in het kader van een interview voor de week van de diversiteit. Eline is de ‘kersverse’ diversiteitsondersteuner bij pleegzorg voor de zuidelijke regio in West-Vlaanderen en duidelijk uit het juiste hout gesneden.
Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.