Pleegzorg Limburg is de afgelopen jaren sterk gegroeid. Ondertussen telt onze organisatie al 150 koppen. Maar wie zijn die mensen? Waarom werken ze voor pleegzorg? Wat vinden ze leuk aan hun job en wat niet? Dat ontdekken we in deze rubriek. Vandaag aan de beurt: Tim, pleegzorgwerker.
Alle pleegjongeren zouden deze sympathieke man moeten kennen, want Tim begeleidt onze jongerengroep. “Het omgaan met pubers, dat zit mij als gegoten.” In deze groep worden gesprekken gevoerd, vaak over thema’s die in hun gewone vriendengroepen minder makkelijk aan bod zouden komen. Maar het is ook een groep waar veel plezier gemaakt wordt. “We hebben samen een film gemaakt. En onlangs gingen we naar Adventure Valley in Durbuy. Dan komt de puber in mij ook terug naar boven, dat geeft zó veel energie!”
Daarnaast is Tim ook pleegzorgbegeleider. “Ik begeleid 19 pleegkinderen. En allemaal kennen ze mij, dat vind ik belangrijk.” Hij maakt steeds voldoende tijd vrij om ook met een pleegkind zelf te praten. “Dat is op maat van het kind natuurlijk. Met een kleuter speel ik een spelletje en met een puber ga ik wandelen.” Verder streeft hij naar een situatie waarin iedereen durft te zijn wie hij is. “Open en eerlijke communicatie met alle partijen zorgen voor een stevige basis.” Blijven samenwerken, dat is prioritair voor Tim. “Al is dat soms met vallen en opstaan.”
Of Tim graag komt werken? “Héél graag. 99% van de tijd ben ik mijn vrolijke zelf. Ik ben altijd gewoon ‘Tim’: op huisbezoek, in de jongerengroep, op een overleg met collega’s, … Ik wil niet op eieren moeten lopen.” Doordat Tim vooral langdurige pleegzorgtrajecten begeleidt, krijgt hij de kans om een band op te bouwen. “Ik wil pleeggezinnen en ouders stabiliteit en continuïteit bieden. Ik wil niet dat ze om de haverklap van begeleider moeten wisselen. Ik wil er voor hen zíjn.”
Andere interessante artikels
Eline Vermeulen, diversiteitsondersteuner bij pleegzorg
“Hallo, ik ben Eline Vermeulen, mijn voornaamwoorden zijnzij/haar.” Zo steekt Eline van wal als ik haar vraag zich even voor te stellen in het kader van een interview voor de week van de diversiteit. Eline is de ‘kersverse’ diversiteitsondersteuner bij pleegzorg voor de zuidelijke regio in West-Vlaanderen en duidelijk uit het juiste hout gesneden.
Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.