In februari en maart kunnen jullie kennis maken met de gezichten van pleegzorg. We stellen enkele inhoudelijke en administratieve medewerkers aan jullie voor. Vandaag is het de beurt aan Stephanie, pleegzorgwerker. Benieuwd naar wat zij leuk en minder leuk vindt aan haar job? Lees dan zeker verder!
Een beetje twijfelend begint ze aan de fotoshoot en het interview. “Kan ik me nog bedenken?”, lacht ze. Maar snel komt de echte Stephanie boven, en vertelt ze honderduit over haar liefde voor pleegzorg.
Eind 2019 startte ze als pleegzorgbegeleider. Het was een impulsieve beslissing omdat ze nood had aan iets nieuws. Maar het bleek een job op haar lijf geschreven. “Elke dag is anders, en dat maakt het uitdagend. En dat is precies wat ik nodig heb.” Ze vindt het fijn dat ze kort bij de mensen kan staan. Sociaal contact is enorm belangrijk voor Stephanie. “Een goede pleegzorgbegeleider kijkt vooruit, samen met pleeggezinnen, pleegkinderen en ouders. Goed kunnen luisteren en stevig in je schoenen staan zijn ook onmisbare eigenschappen. Dat is dan ook de begeleider die ik wil zijn.”
Sommige dagen zijn mooi, andere dagen zijn minder mooi. Mensen teleurstellen, vindt ze bijvoorbeeld moeilijk. “Maar ik kan steeds bij mijn team terecht, ik bof echt met mijn collega’s.” Die collega’s trakteert ze dan ook elke ochtend op een vrolijke “goeiemorgen, vrienden!”.
Stephanie benoemt nog hoe bijzonder ze het vindt dat pleegouders van hun huis een thuis maken, voor een kind dat niet van hen is. “Dat vergt veel moed en een groot hart. Pleegouders zijn echt superhelden. En die superhelden zijn broodnodig.”
Andere interessante artikels
Eline Vermeulen, diversiteitsondersteuner bij pleegzorg
“Hallo, ik ben Eline Vermeulen, mijn voornaamwoorden zijnzij/haar.” Zo steekt Eline van wal als ik haar vraag zich even voor te stellen in het kader van een interview voor de week van de diversiteit. Eline is de ‘kersverse’ diversiteitsondersteuner bij pleegzorg voor de zuidelijke regio in West-Vlaanderen en duidelijk uit het juiste hout gesneden.
Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.