Sara is één van de 150 medewerkers die Pleegzorg Limburg vandaag telt. Voor onze #wieispleegzorg rubriek haalden we haar voor onze lens en lieten haar vertellen over haar job. Lees zeker verder om te ontdekken wat ze precies doet!
20 jaar werkt ze ondertussen bij Pleegzorg Limburg, waarvan 8 jaar als selectiemedewerker. “En ik ben het nog lang niet beu”, lacht Sara. “Als selectiemedewerker ga ik samen met kandidaat-pleegzorgers op weg om uit te zoeken of pleegzorg bij hen past.” Ze legt de nadruk op ‘samen’. “Dat vind ik heel belangrijk. We zetten mensen aan het denken, zodat ze zélf die inschatting kunnen maken.”
De meeste mensen vinden het spannend om aan het screeningstraject te starten. “Maar na het eerste gesprek zijn ze vaak gerustgesteld”, aldus Sara. “We zoeken geen perfecte opvoeders. Wat je allemaal meegemaakt hebt is niet belangrijk, wel hoe je omgaat met die bagage. Als pleegouder heb je geen diploma nodig, en dat is net zo schoon. We hebben hoogopgeleide pleeggezinnen en pleegzorgers zonder diploma. Warmte geven aan een kind, rekening houden met zijn rugzak, een open houding hebben ten opzichte van het kind en zijn context, niet veroordelend zijn, … Dát is van tel.”
Het is een job waarin heel wat flexibiliteit gevraagd wordt van medewerkers. “Soms vloek ik wel eens, als ik weer een avond moet werken. Maar eens het gesprek of de vorming gestart is, haal ik er enorm veel energie en voldoening uit. Het is soms een geregel op privévlak, maar ik doe het zo graag.”, vertelt Sara. Ze houdt vooral van de afwisseling. “Ik heb zo veel verschillende taken. Ik doe huisbezoeken, gesprekken op de dienst, ik geef vorming, er is overleg met collega’s, …”. Maar ook inhoudelijk vindt Sara de variatie fijn. “Ik ontmoet zo veel verschillende mensen, verschillende gezinnen, en verschillende huishoudens. Dat maakt het heel boeiend.”
Eén van de mooiste dingen om te doen vindt ze de ‘profielvoorstelling’. Wanneer de match tussen kandidaat-pleeggezin en kind gemaakt is, wordt dit kind en zijn situatie (op papier) voorgesteld aan het gezin. “Het is bijzonder om mee te maken hoe mensen meteen een klik kunnen voelen, ondanks de zwaarte van sommige dossiers. Extra mooi is als je later te horen krijgt dat de match ook effectief goed zat.” Respect en zorg voor iedereen staat bij Sara voorop.
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.