In de reeks #wieispleegzorg stellen we de gezichten van onze organisatie aan jullie voor. Dat zijn er ondertussen een heleboel: 150 maar liefst! Vandaag lees je het verhaal van Joyce, één van onze fantastische onthaalmedewerkers.
Als je naar ons algemeen nummer belt, is de kans groot dat je Joyce aan de lijn krijgt! Zij is één van de vier onthaalmedewerkers van Pleegzorg Limburg. De foto’s laten het niet onopgemerkt: Joyce zorgt voor een warm welkom. Dat vindt ze ook belangrijk: “Ik wil altijd aardig zijn. Als je aan het onthaal zit, kan je dat niet met een lang gezicht doen.”. Ze is er voor iedereen: medewerkers, pleegzorgers, pleegkinderen, ouders en andere bezoekers. Ze voelt het feilloos aan wanneer mensen zenuwachtig zijn en stelt hen dan op hun gemak met een kopje koffie.
“Deze job past echt bij mij”. Voorheen werkte Joyce in een heel andere sector. Maar op haar eerste sollicitatiegesprek, inmiddels ruim 4 jaar geleden, voelde ze meteen de klik. “Dat eerste gesprek was zó tegenstrijdig met wat ik gewend was. Ik voelde me meteen op mijn gemak. De stap naar pleegzorg is echt het beste wat me in mijn carrière overkomen is.” Joyce is een sociale madam en ook het werken met kinderen ligt haar. “Pleegkinderen die hier vaker komen, herkennen me. Als ze dan ‘Hey Joyce!’ zeggen, smelt ik helemaal.” Ze vindt het leuk om over alles veel te weten, en dat is enorm belangrijk in haar functie.
Joyce krijgt ook wel eens minder leuke telefoons, en dat vindt ze de moeilijkste kant van haar job. Maar als er dan iemand belt om pleegzorg te bedanken, gloeit ze van trots. Trots op haar pleegzorg!
De verhuis naar de Welzijnscampus in Genk was voor Joyce echt iets om naar uit te kijken: “Met z’n allen samen, en met andere organisaties op één plek. En mijn job kreeg ook een nieuwe invulling, ik doe nu het onthaal op twee plaatsen: het algemeen onthaal en dat van onze dienst. Heel fijn, zo'n nieuwe uitdaging!”.
Andere interessante artikels
Eline Vermeulen, diversiteitsondersteuner bij pleegzorg
“Hallo, ik ben Eline Vermeulen, mijn voornaamwoorden zijnzij/haar.” Zo steekt Eline van wal als ik haar vraag zich even voor te stellen in het kader van een interview voor de week van de diversiteit. Eline is de ‘kersverse’ diversiteitsondersteuner bij pleegzorg voor de zuidelijke regio in West-Vlaanderen en duidelijk uit het juiste hout gesneden.
Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.