Vandaag aan de beurt in onze rubriek #wieispleegzorg: Ine, pleegzorgwerker binnen het volwassenenteam. Benieuwd naar de jobinhoud van deze straffe madam? Lees dan zeker verder!
Bij Ine voel je je meteen op je gemak. Geen wonder dat onze pleeggasten – volwassenen met een handicap of psychiatrische problematiek die in een pleeggezin wonen – haar zo graag zien komen! Als begeleidster van kinderen en volwassenen met voornamelijk een mentale beperking vindt ze het enorm belangrijk om empathisch te zijn. “Ik ben een gevoelsmens en kan me goed inleven in anderen. Daarom past deze job zo goed bij mij.” Ook respect draagt ze hoog in het vaandel: “Ik probeer het anders-zijn te accepteren zoals het is”.
De eerste vijf jaar na haar afstuderen, werkte Ine in een dagcentrum voor mensen met een beperking. Daarna koos ze voor de bijzondere jeugdzorg. Maar voor haar was het duidelijk: ooit zou ze terugkeren naar die eerste passie. Sinds 2014 werkt ze opnieuw met mensen met een beperking. Of ze blij is met die keuze? “Zeker! Ik vind echt alles leuk aan mijn job: het begeleiden, het werken met mensen en het samen zoeken naar oplossingen”, legt Ine uit. “Alleen verslagen schrijven doe ik niet graag!”, lacht ze.
Met sommige pleeggasten kan je niet op een gewone manier communiceren. Ine staat erop om dan toch een manier te vinden om te verbinden met deze mensen: “ik wil altijd mét hen spreken, niet alleen over hen. Ik vind het heel belangrijk dat iemand zelf kan beslissen over zijn leven”. Thema’s die tijdens haar begeleidingsgesprekken aan bod komen zijn bijvoorbeeld vrije tijd, welbevinden, tewerkstelling, seksualiteit, en de toekomst. Ze zet de mogelijkheden op een rijtje maar laat de pleeggast zelf knopen doorhakken. Soms volstaat het om gewoon een luisterend oor te bieden, voor zowel pleeggast als pleeggezin. “Het gebeurt ook dat je een situatie gewoon moet laten zoals ze is”, vertelt Ine. “Dat heb ik moeten leren. Maar soms is er gewoon geen nood aan concrete doelstellingen of verandering. En dat is ook oké.”
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.