Vandaag aan de beurt in onze rubriek #wieispleegzorg: Ine, pleegzorgwerker binnen het volwassenenteam. Benieuwd naar de jobinhoud van deze straffe madam? Lees dan zeker verder!
Bij Ine voel je je meteen op je gemak. Geen wonder dat onze pleeggasten – volwassenen met een handicap of psychiatrische problematiek die in een pleeggezin wonen – haar zo graag zien komen! Als begeleidster van kinderen en volwassenen met voornamelijk een mentale beperking vindt ze het enorm belangrijk om empathisch te zijn. “Ik ben een gevoelsmens en kan me goed inleven in anderen. Daarom past deze job zo goed bij mij.” Ook respect draagt ze hoog in het vaandel: “Ik probeer het anders-zijn te accepteren zoals het is”.
De eerste vijf jaar na haar afstuderen, werkte Ine in een dagcentrum voor mensen met een beperking. Daarna koos ze voor de bijzondere jeugdzorg. Maar voor haar was het duidelijk: ooit zou ze terugkeren naar die eerste passie. Sinds 2014 werkt ze opnieuw met mensen met een beperking. Of ze blij is met die keuze? “Zeker! Ik vind echt alles leuk aan mijn job: het begeleiden, het werken met mensen en het samen zoeken naar oplossingen”, legt Ine uit. “Alleen verslagen schrijven doe ik niet graag!”, lacht ze.
Met sommige pleeggasten kan je niet op een gewone manier communiceren. Ine staat erop om dan toch een manier te vinden om te verbinden met deze mensen: “ik wil altijd mét hen spreken, niet alleen over hen. Ik vind het heel belangrijk dat iemand zelf kan beslissen over zijn leven”. Thema’s die tijdens haar begeleidingsgesprekken aan bod komen zijn bijvoorbeeld vrije tijd, welbevinden, tewerkstelling, seksualiteit, en de toekomst. Ze zet de mogelijkheden op een rijtje maar laat de pleeggast zelf knopen doorhakken. Soms volstaat het om gewoon een luisterend oor te bieden, voor zowel pleeggast als pleeggezin. “Het gebeurt ook dat je een situatie gewoon moet laten zoals ze is”, vertelt Ine. “Dat heb ik moeten leren. Maar soms is er gewoon geen nood aan concrete doelstellingen of verandering. En dat is ook oké.”
Andere interessante artikels
Eline Vermeulen, diversiteitsondersteuner bij pleegzorg
“Hallo, ik ben Eline Vermeulen, mijn voornaamwoorden zijnzij/haar.” Zo steekt Eline van wal als ik haar vraag zich even voor te stellen in het kader van een interview voor de week van de diversiteit. Eline is de ‘kersverse’ diversiteitsondersteuner bij pleegzorg voor de zuidelijke regio in West-Vlaanderen en duidelijk uit het juiste hout gesneden.
Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.