Wie zéker niet mag ontbreken in onze #wieispleegzorg reeks, is de directeur van Pleegzorg Limburg: Ann Vandersanden. Wie zij is en wat haar drijft, lees je hier.
Dames en heren, hier is ze dan! Onze ‘big boss’, Ann Vandersanden. Ongetwijfeld vindt ze het niet goed dat we haar hier zo noemen. Zelf omschrijft ze haar functie als “het creëren van mogelijkheden zodat medewerkers hun opdracht kunnen waarmaken”. Ze zorgt ervoor dat iedereen zijn job op de best mogelijke manier kan doen, en dat voelen we ook. Ann is ontzettend warm, menselijk en heeft oog voor iedereen in de organisatie. Dat vindt ze ook belangrijk: “ik wil een betrokken directielid zijn, ik wil voelen wat er leeft bij mij medewerkers. Ik wil horen welke noden en bezorgdheden er zijn en samen proberen zoeken naar antwoorden.”
Ann startte de ‘Pleeggezinnendienst Genk en Omgeving’ op, in 1988. Van helemaal in haar eentje - letterlijk alles deed ze zelf – naar directeur van een organisatie met 150 medewerkers. Nog steeds kent ze iedereen bij naam én krijgt elke medewerker een persoonlijk berichtje op zijn verjaardag.
Over de weg die ze afgelegd heeft, zegt ze dat “ze er vanzelf is ingerold”. Nooit had ze kunnen voorspellen waar ze vandaag zou staan. “Maar ik doe het zó graag. Uiteraard zijn er in mijn carrière ook moeilijke momenten geweest. Maar ik ben nog steeds elke dag nieuwsgierig naar wat me te wachten staat. In die 33 jaar is er nog geen één dag dezelfde geweest.”
Ann gelooft in het verhaal van pleegzorg. “We maken echt een verschil in de maatschappij. Ik vind het ongelooflijk dat er mensen zijn die zich elke dag inzetten voor kwetsbare kinderen. Door samen te werken met ouders en door zo veel verschillende actoren binnen een situatie te verbinden, kunnen we kinderen kansen geven.” Het doet haar plezier om te zien dat pleegkinderen uitgroeien tot sterke volwassenen.
Voor de toekomst hoopt ze dat mensen pleegzorg blijven waarderen. De overheid heeft enorm geïnvesteerd in deze werkvorm en daar is ze blij om. Maar pleegzorg staat of valt met de pleeggezinnen die zich engageren. “Ik koester hoop dat er altijd voldoende mensen in de maatschappij zullen zijn die verder kijken dan hun eigen cocon”, zo sluit ze ons gesprek af.
Andere interessante artikels
“Ik ben de pleegpapa, Sam blijft hun papa”
Sam (36) is papa van zes kinderen. Drie van hen wonen bij het pleeggezin van Gaetan (53) en zijn vrouw. Na een moeilijke periode vond Sam opnieuw z’n weg naar zijn kinderen. Intussen bouwen beide mannen samen aan een fijne band met de kinderen, elk vanuit hun eigen rol.
Pleegzorg voor volwassenen: het verhaal van Marc en Mats
Pleegzorg is er ook voor volwassenen met een beperking of psychische kwetsbaarheid. Ontdek hoe Marc dankzij netwerkpleegzorg ondersteuning krijgt.
Gedeeld ouderschap bij Jelenia en Daisy
Daisy en Jeliena hadden nog nooit echt stilgestaan bij hun warme, begripvolle band als pleegmama en mama. Tot een pleegzorgbegeleider hen daar specifiek op wees. Hoe komt het dat het zo goed botert tussen het duo? We graven samen wat dieper.