Wie zéker niet mag ontbreken in onze #wieispleegzorg reeks, is de directeur van Pleegzorg Limburg: Ann Vandersanden. Wie zij is en wat haar drijft, lees je hier.
Dames en heren, hier is ze dan! Onze ‘big boss’, Ann Vandersanden. Ongetwijfeld vindt ze het niet goed dat we haar hier zo noemen. Zelf omschrijft ze haar functie als “het creëren van mogelijkheden zodat medewerkers hun opdracht kunnen waarmaken”. Ze zorgt ervoor dat iedereen zijn job op de best mogelijke manier kan doen, en dat voelen we ook. Ann is ontzettend warm, menselijk en heeft oog voor iedereen in de organisatie. Dat vindt ze ook belangrijk: “ik wil een betrokken directielid zijn, ik wil voelen wat er leeft bij mij medewerkers. Ik wil horen welke noden en bezorgdheden er zijn en samen proberen zoeken naar antwoorden.”
Ann startte de ‘Pleeggezinnendienst Genk en Omgeving’ op, in 1988. Van helemaal in haar eentje - letterlijk alles deed ze zelf – naar directeur van een organisatie met 150 medewerkers. Nog steeds kent ze iedereen bij naam én krijgt elke medewerker een persoonlijk berichtje op zijn verjaardag.
Over de weg die ze afgelegd heeft, zegt ze dat “ze er vanzelf is ingerold”. Nooit had ze kunnen voorspellen waar ze vandaag zou staan. “Maar ik doe het zó graag. Uiteraard zijn er in mijn carrière ook moeilijke momenten geweest. Maar ik ben nog steeds elke dag nieuwsgierig naar wat me te wachten staat. In die 33 jaar is er nog geen één dag dezelfde geweest.”
Ann gelooft in het verhaal van pleegzorg. “We maken echt een verschil in de maatschappij. Ik vind het ongelooflijk dat er mensen zijn die zich elke dag inzetten voor kwetsbare kinderen. Door samen te werken met ouders en door zo veel verschillende actoren binnen een situatie te verbinden, kunnen we kinderen kansen geven.” Het doet haar plezier om te zien dat pleegkinderen uitgroeien tot sterke volwassenen.
Voor de toekomst hoopt ze dat mensen pleegzorg blijven waarderen. De overheid heeft enorm geïnvesteerd in deze werkvorm en daar is ze blij om. Maar pleegzorg staat of valt met de pleeggezinnen die zich engageren. “Ik koester hoop dat er altijd voldoende mensen in de maatschappij zullen zijn die verder kijken dan hun eigen cocon”, zo sluit ze ons gesprek af.
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.