Ouderlijke nachtmerrie
Hoe beleven ouders een pleegplaatsing, de kennismaking en het contact met de pleegouders? Dat is de hamvraag van een onderzoek van de Universiteit van Amsterdam. De studie volgde het traject dat ouders van pleegkinderen afleggen gedurende twee jaar.
De uithuisplaatsing van een kind is een heel ingrijpende gebeurtenis. Dat leidt vaak tot heftige emoties: maanden en zelfs jaren na het vertrek van het kind uit het ouderlijk huis. Ouders voelen zich vaak onrechtvaardig behandeld en niet begrepen. Een uithuisplaatsing is vaak een wonde voor ouders die niet of slechts gedeeltelijk geneest.
De meeste ouders voelen zich slecht geïnformeerd. Vaak horen ze pas achteraf waarom het kind uit huis geplaatst is of overgeplaatst naar een ander pleeggezin. Bovendien hebben ze het gevoel dat ze de uithuisplaatsing hadden kunnen voorkomen indien ze tijdig de nodige hulp hadden gekregen.
De manier van kennismaking en de ontwikkeling van het contact met de pleegouders van hun kind is zeer verschillend, maar de meeste ouders uit het Nederlandse onderzoek maken pas na de plaatsing kennis met het pleeggezin. Wanneer ieder contact wordt afgehouden en een bezoek bij de pleegouders thuis niet is toegestaan, roept dit veel weerstand op bij ouder.
Vaak weten ouders niet hoelang een plaatsing zal duren, maar sommige ouders geven de hoop op terugkeer van hun kind niet op.
Andere interessante artikels
Eline Vermeulen, diversiteitsondersteuner bij pleegzorg
“Hallo, ik ben Eline Vermeulen, mijn voornaamwoorden zijnzij/haar.” Zo steekt Eline van wal als ik haar vraag zich even voor te stellen in het kader van een interview voor de week van de diversiteit. Eline is de ‘kersverse’ diversiteitsondersteuner bij pleegzorg voor de zuidelijke regio in West-Vlaanderen en duidelijk uit het juiste hout gesneden.
Trees wordt door iedereen graag gezien
Trees is 55 jaar en woont sinds zes jaar bij haar zus Elsie. Regelmatig logeert ze in het weekend ook bij haar andere zus Roos. Trees heeft het syndroom van Down. Trees en haar familie krijgen, sinds ze bij haar zussen woont, ondersteuning van pleegzorg.
Zack’s diagnose bracht vooral duidelijkheid
In het gezin van Veronique is het altijd een komen en gaan geweest van kinderen. Naast haar zes eigen kinderen was er door de jaren heen ook plaats voor vele anderen die tijdelijk of voor langere tijd een veilige thuis nodig hadden. Wanneer ze de balans opmaakt, komt ze uit op meer dan vijftien pleegkinderen die ooit deel uitmaakten van haar gezin. Eén van hen is Zack*, die ondertussen al lang niet meer als een pleegkind voelt, maar gewoon als één van de kinderen van het gezin.