Kaat

Stap voor stap

De kennismaking met L verliep stapsgewijs: eerst een kennismaking in de leefgroep waar hij verbleef. Daarna kwam hij een keertje bij hen thuis spelen, ook eens logeren. En dan volgde de grote stap, waarop hij fulltime bij hen introk. “Dat ging echt heel vlot eigenlijk,” vertelt Kaat. “We gunden hem zeker in het begin de nodige tijd om te wennen aan zijn nieuwe omgeving. Maar al snel werd hij twee handen op één buik met mijn jongste broer. Nu zijn ze nog altijd heel close. Als er ooit iets is, zal hij degene zijn waar L naar belt.”

Beslissing van het hele gezin

2 jaar voor L bij hen kwam wonen, stelden de ouders voor om een pleegkind in huis te nemen. “Niet alle kinderen waren toen even enthousiast”, weet Kaat nog. “Ze hebben daar toen rekening mee gehouden en nog even gewacht. Maar enige tijd later stelden ze de vraag opnieuw. Met de duidelijke boodschap erbij dat het niet de bedoeling was dat een pleegkind onze plek zou innemen. Ze hadden gewoon sterk het gevoel dat er nog ruimte was in ons gezin, en hun wil om een pleegkind een warme thuis te geven was groot. We zijn allemaal nogal zorgzaam in ons gezin, en dat maakte dat we na dit openhartige gesprek wel de stap durfden zetten. Dat hebben we zeker en vast samen gedaan.”

Warmte bieden

“Waarom L bij ons kwam wonen?” Kaat springt terug naar 6 jaar geleden. “We kenden bij de start niet het hele verhaal. We wisten wel dat papa niet in beeld was, mama wel. Mama ging toen door een moeilijke periode, waardoor ze er op dat moment onvoldoende voor L kon zijn.“

“Het belangrijkste wat we L hebben kunnen bijbrengen in zijn leven is vooral warmte. Het gevoel van een warme thuis waar hij zichzelf kan zijn, en vrijuit kan spreken. Hij heeft dat nu gelukkig ook weer met mama en haar vriend, waar hij intussen terug woont. Maar ik ben er zeker van dat zijn periode bij ons zeker wel een cruciale schakel is geweest in zijn leven.”

Terugkeer naar mama

“We wisten dat dat kon gebeuren. Onze ouders zijn daar altijd heel open over geweest en hebben geprobeerd om ons daar zo goed mogelijk op voor te bereiden. We wisten echt waarom we het deden: om L tijdelijk een warme thuis te geven zodat hij op termijn terug naar mama zou kunnen gaan. Dat maakte het niet minder moeilijk toen hij effectief terug verhuisde natuurlijk.” Maar er was een lichtpuntje. L verblijft sindsdien om de 2 weken in het weekend bij het gezin, in ondersteunende pleegzorg. “We zien hem dus nog vaak. En daar zijn we heel blij om. L voelt voor mij ook gewoon als mijn broer, hij is een deel van ons gezin.”

Motivatie

“Het gevoel dat je krijgt als je iets kan betekenen in het leven van een kind is ongelofelijk, dat krijg je niet door iets anders. De warmte die je zelf geeft, daar krijg je het zelf ook warm van,” verwoordt Kaat het heel mooi. “Ik zou zelf later eventueel ook overwegen om pleeggezin te worden, als mijn partner daarvoor openstaat natuurlijk.”

De motivatie van beide ouders is bij zo’n keuze natuurlijk essentieel. Waarom koos dit gezin ervoor om een pleegkind op te vangen? “Mijn ouders zijn allebei pedagoog van opleiding. Mama werkt op een school in het bijzonder onderwijs. Ze komt daar wel eens in contact met kinderen uit een moeilijke thuissituatie. Ze beseft dat ze op school al iets kan betekenen voor kinderen, maar ze wilde daarbuiten ook nog een verschil maken. Mijn papa had als kind vroeger zelf pleegkinderen in huis. Ik heb dus ook pleegtantes en zo. Het gegeven ‘pleegzorg’ was ons dus zeker niet vreemd.”

Mooie leerervaring

Naast haar rol als pleegzus gelooft Kaat ook echt in het project van pleegzorg. “Ik had me daarom ook aangeboden om mee te werken als vrijwilliger bij de oprichting van een ontmoetingsgroep voor pleegkinderen van 8 tot 12 jaar. Door Corona ligt dat nu wel even moeilijk. Maar ik wil graag mijn steentje bijdragen. Het is voor mij bovendien ook een mooie leerervaring in het kader van mijn studie.”

Goede raad aan kandidaat-pleeggezinnen

“Als broers of zussen uit een kandidaat-pleeggezin misschien denken dat mama en papa nu geen tijd meer voor hen gaan hebben omdat ze bang zijn dat een pleegkind al hun tijd zal opslorpen, denk ik dat het vooral heel belangrijk is om als ouders heel eerlijk en openlijk daarover te praten. Geef goed aan dat je je uiterste best zal doen om die balans goed te bewaken. Als #trotsepleegzus heb ik zelf ook zoveel aan deze ervaring.”