“Mijn pleegmoeder bracht me bij dat je moet blijven vertrouwen in jezelf, wat er ook gebeurt.”
Nele*, 20 jaar, groeide op in een pleeggezin. Sinds vorig jaar woont ze alleen. Een grote stap die ze kon zetten dankzij de steun van haar pleeggezin en haar pleegzorgbegeleidster. Ze getuigt over hun impact op haar leven.
“Opgroeien in een pleeggezin was niet altijd makkelijk. Een pleeggezin betekent nieuwe regels, je open stellen voor mensen die je niet kent en met hen praten over zaken die zeer persoonlijk en confronterend zijn. Toch heeft pleegzorg een positieve invloed gehad op mijn leven. Mijn pleeggezin heeft mij getoond wat liefde is en leerde me hoe het voelt om een familie te hebben die altijd voor je klaar staat. Ik herinner me nog mijn eerste reis met hen en de eerste verjaardag die we samen vierden. Het ontroerde me dat ze me echt deel lieten uitmaken van hun gezin.”
Belangrijke levenslessen
Nele kreeg ook een aantal zeer belangrijke lessen mee vanuit haar pleeggezin: “Mijn pleegmoeder bracht me niet enkel praktische zaken bij, zoals gezond eten, maar ook dat je moet blijven vertrouwen in jezelf, wat er ook gebeurt in je leven. Zij leerde me dat je kan blijven groeien als je uit je fouten leert. Het is door die mentaliteit, door het feit dat ik leerde om te gaan met de up’s & down’s, dat het me gelukt is om alleen te gaan wonen. Ik leer de wereld nu op mijn ééntje kennen en kan op anderen rekenen voor steun waar nodig.”
Duwtjes in de rug
Ook haar pleegzorgbegeleider speelde een belangrijke rol in Nele’s leven, al was het in het begin even zoeken. “Met mijn eerste begeleider klikte het niet zo goed maar daarna kreeg ik ondersteuning van pleegzorgbegeleider Ellen. Met haar heb ik een speciale band opgebouwd. Er waren momenten waarop ik niet goed wist wat te doen of hoe ik een situatie thuis moest aanpakken. Ellen gaf mij altijd goede raad. Ondanks haar drukke agenda maakte ze steeds tijd voor mij vrij en spoorde ze me aan om vertrouwen te hebben in mezelf. ‘Komaan, Nele, je kan dat’, zei ze dan.
Die duwtjes in de rug waren voor mij echt lichtpuntjes tijdens donkere momenten. Ik ben haar en mijn pleeggezin heel dankbaar voor alles wat ze gedaan hebben voor mij en om een deel van mijn leven te willen zijn. Moest mijn pleegmoeder dit lezen, wil ik haar het volgende zeggen: ‘alleen ikzelf heb de beslissing genomen om alleen te gaan wonen, jij mag jou op geen enkele manier gefaald voelen. Ik ben de sterkte vrouw geworden die ik ben mede door jou!’
*Nele is een schuilnaam omwille van privacy redenen.
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.