“Jullie maken écht het verschil in kleine A haar prille leven!”
Elk kwartaal zetten we bij pleegzorg iemand in de bloemetjes die een pluim verdient voor zijn of haar engagement in pleegzorg. Dat kan gaan over een pleeggezin, ouders, een pleegzorgbegeleider,... Die persoon verrassen we dan met een bezoekje, een award en een artikel in Kleurrijk, ons pleegzorgtijdschrift.
Met een verschil van drie dagen kreeg de Kleurrijk redactie twee mails om Cato en Gitte te nomineren voor de pleegzorgpluim. Eén mail kwam van Lie, de zus van Cato, de andere van Julie, de schoonzus van Gitte. “Waarschijnlijk onderling afgesproken op een familiefeest!” dachten we, maar neen hoor, de twee jonge vrouwen hadden zonder het van elkaar te weten hetzelfde idee op hetzelfde moment.
Dus werden plannen gesmeed om Cato en Gitte te verrassen en of dat lukte! Julie en Lie vielen binnen tijdens een huisbezoek van de pleegzorgbegeleidster, die natuurlijk mee in het complot zat. Er werd honderduit verteld, gelachen en gesnoept, maar het allerbelangrijkste was de pleegzorgpluim. Waarom Julie en Lie de pleegzorgpluim aan Cato en Gitte wilden overhandigen, weten ze maar al te goed.
De klok rond zorgen voor
Lie: “Cato en Gitte zijn een prachtig koppel dat al meer dan twee jaar voor A zorgt. A kwam als één maand oude baby bij hen terecht, op zoek naar een warm nest. Cato en Gitte zijn vrij jonge pleegzorgers (beiden 31 jaar) en A is hun allereerste ervaring met pleegzorg. Met het grootste geduld zorgen ze elke dag voor haar. A brengt zo veel liefde in hun levens en ver daarbuiten. Ze heeft er een hele grote familie bij gekregen die haar mee omringen met alle ondersteuning en liefde die ze maar kan krijgen. Cato en Gitte werken allebei in de zorgsector met kwetsbare volwassenen en jongeren. In hun beroepsleven zijn ze dus dag in dag uit bezig met zorgen voor anderen. Zorgen voor A komt daar ook bij, maar niks is hen te veel en ze doen dat met de onuitputtelijke liefde die ze in zich hebben. Cato is niet alleen een geweldige zus voor mij, maar ook een fantastische pleegmama voor A. Samen met Gitte wil ik hen dan ook maar al te graag in de bloemetjes zetten.”
Julie: “Een tijdje geleden besloten Cato en Gitte pleegzorg te doen. De verschillende gesprekken en cursussen waren afgerond en vol spanning werd er afgewacht op hun 'match'. Iedereen keek er mee naar uit. Toen kwam mevrouwtje A in hun leven en vol liefde, overgave en enthousiasme namen ze haar onder hun warme vleugels. Ondertussen zijn we meer dan twee jaar verder en ze doen dat schitterend. A kan zich geen betere pleegzorgers wensen. Daarom wil ik hen graag in de bloemetjes zetten. Ze verdienen dat zó hard. Het is niet altijd evident en al zeker niet gezien ze voor het eerst pleegzorger werden. Ze zijn zo goed bezig. Ik zou zeggen doe vooral zo verder want jullie maken écht het verschil in kleine A haar prille leven!”
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.