Cultuursensitieve pleegzorg
Wanneer een kind van allochtone ouders tijdelijk niet thuis kan wonen, is het vaak de wens van de ouders dat het opgevangen wordt door een gezin uit dezelfde cultuur.
Het stelt ouders vaak gerust als ze weten dat hun kind bij een gezin woont met dezelfde cultuur. Bovendien maakt het de opvang ook voor het kind makkelijker. Er is immers een vanzelfsprekende gemeenschappelijkheid tussen het kind en het pleeggezin. In zo’n ingrijpende periode kan dat voor een kind een hele opluchting zijn.
Vanuit het project Dunya/cultuursensitieve pleegzorg gaan we in de Marokkaanse, Turkse en Afrikaanse gemeenschappen op zoek naar gezinnen die een plekje vrij hebben om een kind uit de eigen cultuur tijdelijk op te vangen. Ook het voorbereidingstraject en de ondersteuning vanuit de pleegzorgdienst zijn aangepast op maat van de gezinnen.
Andere interessante artikels
Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.
Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.
Conflict en verbinding
Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.