Ga verder naar de inhoud

Annika

05 oktober 2020

In oktober zetten we onze pleeggasten in de schijnwerpers! Pleegzorg bestaat niet enkel voor kinderen en jongeren die voor korte of lange tijd niet bij hun ouders kunnen wonen. Ook volwassenen met een handicap kunnen terecht in een pleeggezin. Zo dus ook Annika. Zij is 19 jaar, woont bij haar oma en houdt van Zumba en de Romeo's.

Foto: Lynn Van Baelen

Annika Jacops pleeggast (c) Lynn Van Baelen

Annika is in haar nopjes. De 19-jarige jongedame uit Beringen staat te stralen voor de lens van de camera. “Ik vind dit echt leuk, zo poseren” glundert ze. Oma Victoire knikt goedkeurend. Zij is al 3 jaar pleegmoeder voor haar kleinkind. Sinds het overlijden van haar dochter heeft zij de volledige zorg voor Annika overgenomen.

Het belang van een gezinscontext

Annika heeft een beperking waardoor zelfstandig wonen voor haar moeilijk is. Toch kijkt ze ernaar uit om ooit op eigen benen te kunnen staan. Daarom onderzoeken ze nu samen met haar begeleiding de mogelijkheden rond beschut wonen. Voorlopig kan ze zeker nog bij oma terecht.

Victoire, nu zelf 71, was vroeger coördinator bij de buitenschoolse kinderopvang. Ze beseft maar al te goed hoe belangrijk het bieden van een gezinscontext is. “Ik heb 7 kleinkinderen, waarvan er momenteel 3 bij mij inwonen. Toen hun ouders in een scheiding verwikkeld raakten, werden de kinderen bij mij geplaatst. Na 4 jaar konden ze terug naar hun mama en haar nieuwe partner. Helaas overleed mama in 2017, sindsdien wonen de kinderen weer bij mij.”

Mee op de catwalk

Annika vult haar tijd met naar school gaan in het buso onderwijs. Daarnaast doet ze een oriëntatiestage bij Bewel om naar een eventuele tewerkstelling toe te werken. Maar het liefst kijkt Annika TV en luistert ze muziek. Ze is grote fan van de Romeo’s.

“Elke donderdag ga ik naar de zumba-les”, vertelt Annika enthousiast. Daar kan ze al haar energie kwijt. Ze heeft ook genoten van het vrij improvisatietheater, waar ze vooral rond gevoelens werkten. En ze blikt positief terug op het kamp in Kroatië in de zomer van 2019. “Daar mocht ik op de catwalk meelopen tijdens een echte modeshow!”

Gezocht: pleeggezinnen voor personen met een beperking

Annika kan gelukkig bij haar oma terecht. Maar heel wat andere volwassenen met een fysieke of psychische beperking zoeken nog een warm gezin dat hen de nodige structuur, hulp en huiselijkheid kan bieden. Dat kan op verschillende manieren: voltijds, enkele dagen in de week of af en toe een weekend of in de vakantie.

Is dit engagement iets voor jou? Of zorg jij al voor een volwassene met een beperking en wil je weten of je in aanmerking komt voor de steun van Pleegzorg Vlaanderen? Neem dan contact op met jouw pleegzorgdienst.

Andere interessante artikels

Jesse Van Venrooij over zijn documentaire Mama mag ik naar huis toe?
Getuigenis

Jesse Van Venrooij over de documentaire Mama mag ik naar huis toe?

3 juni 2026

Jesse Van Venrooij maakte samen met Eline Van der Kaa de documentairefilm “Mama, mag ik naar huis toe?” Een film waarin zes mama’s met een kind in pleegzorg delen over de leegte die dat achterlaat, de schuld en schaamte die hen achtervolgen, en de angst om de band met hun kind voorgoed te verliezen. Tegelijkertijd laat de film zien hoe liefde en moed sterker kunnen zijn dan oordeel en pijn. We stelden Jesse enkele vragen over de film.

Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025
Nieuws

Vlaamse dialoogdag 18 oktober 2025

27 mei 2026

Op 18 oktober 2025 organiseerde Pleegzorg Vlaanderen een Vlaamse Dialoogdag Pleegzorg rond het recht op informatie.Tijdens deze dialoogdag gingen verschillende doelgroepen binnen pleegzorg en experten met elkaar in gesprek. De belangrijkste signalen die tijdens de dialoogdag werden verzameld, zijn samengebracht in een beleidsnota.

Steven en Hope

Conflict en verbinding

27 mei 2026

Toen de jeugdrechter zijn dochter aan een pleeggezin toewees, voelde Steven de grond onder zijn voeten verdwijnen. Hij voelde zich verraden, genegeerd en miskend. De kwaadheid zat diep: op de instanties, de wereld, de hulpverlening, het pleeggezin maar misschien ook op zichzelf. “Ze wordt van me afgepakt,” was de overheersende gedachte. Maar achter die gedachte school iets anders: een rauw en immens verdriet.